Fuxen do peso da escuridade,
do xeo da noite infinita,
das cordas que penden de tódolos fogares.
Corren canda a brisa,
berran contra as árbores,
bautízanme nun asubío de azuis
que roxe forte ó baixar polo meu peito.
Latexa,
verde rabioso o veleno,
que se agocha canda min.
Son as mouras, as que baten os pes
o meu carón.
Son os trasgos, os que lamben as
penas que penduran da miña gorxa.
Son eu,
que inspiro xeada
para regurxitar cores.
Son eu,
que teño o peito fendido,
e cosido,
con follas de carballo.
0 latidos:
Publicar un comentario en la entrada